12 Ekim 2013 - 12:33
Kenan Çamurcu: Benim muhalifliğim Erdoğan'ın iktidarıyla ilgili değil

Yeni Sömürgeciliğin Emeline Karşı Manifesto Benim muhalifliğim Erdoğan'ın iktidarıyla ilgili değil. Onun tam zıttı dünya görüşünde başka bir iktidar olsaydı ve Erdoğan'ın yaptıklarını yapsaydı da muhalif olurdum ve söylediklerimi kelimesi kelimesine ona da söylerdim. Duruma göre değişen dünya görüşüm veya sözüm yok. Söylediğim söz, bana ait, özgün, özellikli, biricik. İktidarlardan bağımsız.

Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- Bazı insanlar, muhalifliklerini Erdoğan'a göre ayarlayabiliyor. Erdoğan ne söylerse zıddını savunuyor ve bunun muhaliflik olduğunu düşünüyor. Erdoğan'ın söyledikleri eğer başka bir zamanda onunkine zıt bir dünya görüşünün iktidarında söylenecek olsaydı bu kez karşı çıkmayacaklardı belki de. Bu, kendi bilecekleri iş, nasıl isterlerse öyle davranırlar. Ama bendeniz böyle biri değilim.

Erdoğan başörtüsü yasağından kendisine siyasal çıkar sağlamaya çalışıyor diye başörtüsü takan kadınları mağdur edecek bir mücadaleye kalkışanların karşısındayım. Erdoğan'a güç yetiremeyenlerin, inancı nedeniyle başını örten kadına saldırması hiç ahlaklı bir davranış değil. Erdoğan namaz kılıyor diye namaz mı yasaklansın? Erdoğan oruç tutuyor diye oruç mu menedilsin? İslam'ın ibadetlerini yerine getiren insanlar Erdoğan'ın oportünistliğinin cezasını neden çeksin?

Muaviye Cuma namazı kıldırıyor diye Ali'nin taraftarlarına da Cuma namazı mı yasaklansaydı, oruç, örtünme mi menedilseydi? Bu nasıl bir anlayıştır?

Erdoğan'la aynı dünya görüşünden olmayanlar onun ağzından her çıkana itiraz ederek mi ya da Erdoğan'ın zıddı insanların her söylediğini kabul ederek mi kendi dünya görüşlerini oluşturacaklar? Bu bağımlılık ilişkisinden sağlıklı, doğru, sahih bir güzergah çıkar mı? Bunu bildikleri halde Erdoğan'ın her söylediğine itiraz, onun karşıtlarının her söylediğini kabul edeceklerse ve buradan çıkacak sağlıksız sonuçların da farkında olarak yollarına devam edeceklerse kendileri bilir, ama benden bu acaipliği onaylamamı kimse beklememeli.

Bendeniz dindar biriyim, Peygamberimizin (s) varisi İmam Ali'nin öğrettiği İslam'ın takipçisiyim. Dünya görüşümü bu paradigma içinde oluşturuyorum. Bugünkü iktidar olan Erdoğan'a itirazlarımın da somut dayanakları ve gerekçeleri var. Kör itirazın insanı değilim. O somut dayanak ve gerekçeler nedeniyle Erdoğan iktidarının devşirdiği eski İslamcı arkadaşlarımla bağımı kopardım ve onları da tenkit ediyorum. Ama galiba bazı kimseler bu eleştirilerime bakarak benden İmam Ali'den öğrendiğimiz İslami düşünce ve hayat tarzına da karşı çıkmamı, inançsızlığı savunmamı umuyor. Böyle bir saçmalık olur mu?! Onlara, boşuna beklememelerini, hoşlarına gitmiyorsa bu fakirin sözlerini izlememelerini öneririm.

Benim için birinci derecede önemli olan, emperyalizme ve yeni sömürgeciliğe karşı durmaktır. Bu paradigma içinde yeralmış her farklılıkla karşılıklı saygı içinde yatay çelişkileri konuşabilir, tartışabiliriz. Ama bu tartışma asla ortak çatı altında mücadele etme irademize zarar vermemelidir. Dini değerlere ve hayat tarzına saygısızlık, onu yoksaymak, hatta yokedilmesini istemek bu iradeye zarar veriyor.

Alternatif küreselleşmenin merkezlerinin birlikte mücadele kararlılığı ve iradesine sürekli dikkat çekiyorum. Mesela İran, Suriye ve Venezuela üç ayrı politik ve toplumsal kültür dünyasının güçleri olmalarına rağmen aralarındaki yatay çelişkileri asla mücadele çerçevesini bozacak biçimde tartışmıyorlar. İran velayet-i fakih demokrasisi, Suriye laik, Venezuela Hıristiyan sosyalist bir kültür iklimi. Mutlaka birbirlerinin dünyalarına eleştirileri var ama bu eleştiriler asla sömürgeci batının kültürel, siyasi ve askeri saldırılarına birlikte karşı durmalarına engel oluşturmuyor.

Dikkatten kaçan önemli nokta şudur: Üç farklı politik ve toplumsal kültür ikliminin (İran, Suriye, Venezuela. Örnekler çoğaltılabilir: Rusya, Çin, Küba, Nikaragua, Eritre vs.) müşterek yönü, tarihsel olarak kıta Avrupası ve aktüel olarak da Amerika'nın temsil ettiği siyasi, entelektüel, tarihsel, kültürel ve askeri anlama karşı çıkıyor olmalarıdır. O nedenle Avrupa'nın sömürgeciliğine de, din veya aydınlanma misyonerliğine de muhalifler. Türkiye'de kimi laik ya da sosyalist çevrelerde doğru anlaşılamayan budur.

Amerika'nın Suriye'ye saldırmasına karşı çıkan kimileri, o saldırının askeri, kültürel, siyasi, entelektüel ve tarihsel sabıkasını gözardı ediyor veya göremiyorlar. Suriye'ye saldırmanın sadece siyasi ve askeri bir mesele olduğunu sanıyorlar. Yanlıştır. Suriye'ye haçlı ruhuyla saldırıyorlar: Yani ortaçağlarda da aynı nedenle ve amaçla, aydınlanma ve sömürgecilik çağlarında da aynı nedenle ve amaçla Suriye'ye geldiler. İran'a, Anadolu'ya ve daha ötesine hep aynı nedenle ve amaçla gidiyorlar.

İran ve Suriye'ye saldırmak isteyenler, basit bir siyasi iktidar kavgası içinde olmadıklarını uzun zaman önce itiraf edip ortada "medeniyetler çatışması" olduğunu söylemişlerdi. Haçlılık ruhuyla harekete geçip farklı kültürün ülkelerine kapitalist demokrasi ihraç etme emellerini hiç gizlemediler; bunun için rejimleri ve ülke sınırlarını kendi çıkarlarına uygun biçimde değiştirmek istediklerini de gözümüzün içine bakarak söylediler. Eğer bu emellerini kendi elleriyle yapamazlarsa yerel ajanlar ve ajandalarla işbirliği yapacaklarını da çok sayıda senaryoyla ilan ettiler.

Ne sanılıyor? Eski ve yeni sömürgeciliğin felsefi kökenlerine bağlılık ilan etmiş ve o felsefi kökenlerin uygarlığına sadakat göstereceğini taahhüt etmiş ülkelere mi "medeniyetler savaşı" açıyorlar? Eski ve yeni sömürgeciliğin tamamen uydu devleti olan müttefik ülkelerde bile halkın kültürüyle alay etmeleri, o kültürü ve insanları küçümsemeleri ve o kültürden kurtulmadıkları takdirde "medenileşemeyecekleri"ni alenen dile getirmeleri hep o "medeniyetler çatışması" meselesinin tezahürleri değil mi?

Sömürgecilerin emellerini askeri ve siyasi amaçla sınırlayıp onu vareden tarihsel sabıkayı, kültürel ve entelektüel temeli gözden kaçıranlar "aydınlanma değerlerine bağlılık"la aslında zihinlerini sömürgeciliğe teslim etmiş oluyorlar.

Tarihsel süreklilik içinde Suriye'de, İran'da ve diğer ülkelerin topraklarında medeniyet, uygarlık, entelektüel faaliyet, felsefe, bilim, akıl, düşünce çıkmadığı mı sanılıyor? Kıta Avrupa'sında ikiyüz sene önce görülen fikirlere büyük hayranlık besleyip kendi topraklarımızın ikibin yıllık derin, görkemli, şaşırtıcı birikiminden habersiz olmak bir kimlik problemi değil mi? Kendine özgüvenini yitirmiş ve kendisini sömürgecinin tarihsel tecrübesine ait sayar hale gelmiş bir akıl ve kalp emperyalizme sahici biçimde nasıl direnebilir? Onların kavramları, tarihsel tecrübesi, bilinç ve iradesinin transformasyonundan geçtikten sonra onlara itirazın özgünlüğü, yerliliği ve buraya aidiyetinden sözedilebilir mi?

Dünya tarihi boyunca insanlığın heryerdeki birikiminden azami ölçüde yararlanma düşüncesini bir yana itip, sadece kıta Avrupasının tarihsel tecrübesine (aydınlanma!) bağlılık ve sadakat gösteren bir zihin, kendisini böylesine kısıtlayarak kendi ülkesine ve insanlığa gerçekten katkı sayılabilecek ne üretebilir?

Teknolojiyi insanlığın bilim, edebiyat, sanat, kültür ve entelektüel uygarlığıyla eşitleyen düzeydeki akılla insanlığın umut duyacağı gelecek inşa edilebilir mi? Batının ürettiği teknolojiyi insanlığın felsefi kurtuluşunun ve refahının tek imkanı mı göreceğiz? Düşünce ve inançların yerine teknolojizm ikame edilerek mi insanlığa mutluluk bahşedilecek? Teknolojinin hatırına insanlığın binlerce yıllık birikimini çöpe mi atacağız? Mısır, İran, Hint, Çin'in ve başka halkların ürettiği hiçbir şeyin teknolojizm karşısında zerre değeri yok mu? Neden bu medeniyet ve entelektüel iklimlerden de yeni bir gelecek inşası için yararlanmaya ilgisiz, kayıtsız hatta kimi zaman tepkili olunabiliyor?

Kıta Avrupasının tarihsel tecrübesi dışındaki bilim, düşünce ve felsefe havzalarına ilgisiz ve kayıtsız kalınmasının başlıca sebebi o dünyaların cahili olunmasıdır. Sırf bu yüzden o kültür dünyalarındaki değerlerden mahrum kalınıyor. Ama bunun kusuru ve günahı o uygarlıkların boynunda değildir. Kendi eksikliği, kusuru ve kabahati yüzünden Avrupa dışındaki medeniyetlerden mahrum kalanların bundan üzüntü, acı, mahçubiyet duyacaklarına hiç bilmedikleri kültürleri aşağılaması, küçümsemesi, oralarda hiçbir şey bulunmadığını öne sürmesi, aklını güdük bırakarak zihinsel güvenliğine tutunma psikozu değilse, sömürgecilin beşinci kolu olmaktır, ihanettir, hainliktir.